کنم هر شب دعاءي کز دلم بيرون رود مهرت ولي آهسته مي گو يم الهي بي اثر با شد

هست آن نيست که هر لحظه کنارت باشد هست آن است که هر لحظه به يادت باشد

چنان دل کندم از دنيا که شکلم شکل تنهاييست....... ببين مرگ مرا در خويش که مرگ من تماشاييست....... مرا در اوج مي خواهي تماشا کن تماشا کن....... دروغين بودم از ديروز مرا امروز تماشا کن.......

وقتي آموزگار پرسيد عشق چند بخش است ؟! دستم را بالا و پائين بردم و گفتم يک بخش . اما وقتي تو را شناختم فهميدم که عشق 3 بخش داره : 1- اتش تو را ديدن 2- شادي با تو بودن 3- اندوه بي تو ماندن

روي تخته سنگي نوشته شده بود:اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم:بايد صبر کند براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود:اگر صبر نداشته باشد چه کند؟من هم با بي حوصلگي نوشتم:بميرد بهتراست براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم.انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم

تو را با اشک ِ خون از ديده بيرون راندم آخر هم که تا در جام ِ قلب ِ ديگري ريزي شراب آرزوها را به زلفِ ديگري آويزي آن گلهاي صحرا را مگو با من ، مگو ديگر ، مگو از هستي و مستي من آن خود رو گياهِ وحشي ِ صحراي اندوهم که گلهاي نگاهم ، خنده هايم ، رنگ غم دارد مرا از سينه بيرون کن ، ببر از خاطر آشفته نامم را بزن بر سنگ جامم را

عشق ، يك عكس يادگاري نيست ، يك مزاح شش ماهه يا يك ساله نيست .واقعيت عشق در بقاي آن است حقيقت عشق در عمق آن ، و اين هر دو در اراده ي انساني ست كه مي خواهد رفعت زندگي را به زندگي باز گرداند

کاش مي شد دستت را بگيرم و تو را به شهر دلم ببرم تا توي تمام کوچه باغهاي دلم سرک بکشي و بفهمي که با پاييز دلم چه کردي کاش تو نگاهم را بخواني .. بخواني که حضورت تکيه گاه گرمي است براي بودنم

خدايا عاشقان را با غم عشق آشنا کن زغمهاي دگر غير از غم عشقت رها کن توخود گفتي که در قلب شکسته جاي داري شکسته قلب من جانا به عهد خو وفاکن

محبت را به دل دادن صفاي سينه مي خواهد به ياد يكدگر بودن دلي بي كينه مي خواهد

.شيشه عمر ماهي همان تنگ آبش است.

اثر کمرنگترين نوشته ها بيشتر از قوي ترين حافظه هاست

اکر مي خواهي از يک نردبان بالا بروي اول مطمئن شو که آن را به يک ديوار محکم تکيه داده اي

مي دوني چرا وقتي مي خواي يکيو ببوسي چشماتو مي بندي ؟ مي دوني چرا وقتي که گريه مي کني يا وقتي مي خواي بخندي يا وقتي مي خواي بري تو رويا چشماتو مي بندي ؟ چون قشنگترين چيزاي دنيا ديدني نيستند

دلم پيش کسي گيراست که دردم را نمي داند غزلها مي نويسم از فراقش ليک او هرگز غزلهارا نمي خواند زماني گويم او درد را فهميده درمان را نمي داند ولي راه سخنهايش سوي تسکين نمي آيد بسي از راز چشمانم سخن گويد که چون جادوست ولي اين چاپلوسي هم به من ارزان نمي آيد گرم گويي ز هشياري شوم مست رخ ماهش ولي چشمم به راهش خشک شد جانان نمي آيد خدايا کي شود روزي کنم در قلب او منزل از عشق و عاشقي سيرم چرا جان سر نمي آيد؟؟؟؟؟؟